پروژه‌های نمایشی در بن‌بست حقیقت

بوکان‌هه‌وال؛ برخی گمان می‌کنند در بوکان کافی است چند متر کانال ساخته شود، چند عکس یادگاری ثبت گردد و خبری با عنوان پرطمطراق «پروژه مهم عمرانی» در بستر رسانه‌ها انتشار یابد تا همه‌چیز گل‌وبلبل و روبه‌راه جلوه کند.

اما واقعیت عریان این شهر را هرگز نباید از پشت قاب دوربین روابط عمومی‌ها و جلسات فرمایشی و نمایشی جویا شد؛ بلکه حقیقتِ تلخ را باید از کوچه‌های فرسوده، معابر پرچاله و گره‌های کور ترافیکی پرسید که سال‌هاست امان شهروندان را بریده است.

مدیریت شهری و اعضای شورای اسلامی شهر باید بدانند که امروز شهروندان آگاه بوکان تنها به ساخت کانال‌های آب یا روکش‌های سطحی آسفالت قانع نیستند؛ پرسش‌های انباشته، مطالبات تاریخی و گره‌های کوری وجود دارد که سال‌هاست بدون پاسخ رها شده‌اند.

پروژه‌های کلیدی و حیاتی مانند کمربندی بوکان همچنان در هاله‌ای از ابهام، وعده‌های فراموش‌شده و تعلل‌های پی‌درپی قرار دارند و حضور روزافزون خودروهای سنگین در مسیرهای داخلی و خیابان‌های مسکونی، آرامش معابر را به کلی سلب کرده است.

ترافیک سنگینِ هسته مرکزی شهر، وضعیت ناهموار و فاجعه‌بار آسفالت معابر، کمبود شدید پارکینگ‌های عمومی، تسخیر پیاده‌روها توسط سد معبرهای دائم و نگرانی دائمی و استرس‌آور از آب‌گرفتگی معابر به هنگام بارش‌های فصلی، زخم‌های کهنه‌ای هستند که هرگز با افتتاح‌های نمایشی و بنرهای تبریک درمان نخواهند شد.

نمونه بارز و عیان این بی‌تدبیری ساختاری را می‌توان به‌خوبی در خیابان سوران واقع در شهرک نساجی بوکان مشاهده کرد؛ منطقه‌ای محروم که بیش از دو دهه است با بحران فرسودگی شدید شبکه فاضلاب دست‌وپنجه نرم می‌کند و زندگی روزمره ساکنان را فلج ساخته است.

اهالی این محدوده سال‌هاست با ارسال نامه‌ها و طومارهای گوناگون، خواستار اصلاح شبکه سطحی و تبدیل آن به سامانه عمقی، مکانیزه و اصولی هستند، اما پاسخ دستگاه‌های مسئول در طول این سال‌ها تنها پاس‌کاری‌های فرسایشی و پاسخ‌های سربالا بوده است.

ساکنان رنج‌دیده می‌گویند در پی مراجعه‌های مکرر و بی‌شمار به شهرداری و اداره آب و فاضلاب، هر نهاد اجرایی به راحتی مسئولیت را از سر خود باز کرده و به دیگری محول می‌کند و در نهایت گستاخانه به شهروندان پیشنهاد می‌شود که با هزینه‌ی شخصیِ خود این مشکل بزرگ عمومی را برطرف سازند!

این فاجعه در حالی رخ می‌دهد که شهروندان این شهر هر ماه هزینه‌های مرتبط با خدمات شهری و بهای خدمات فاضلاب را در قبض‌های مصرفی خود پرداخت می‌کنند و پذیرش چنین رویکردِ فرار از مسئولیتی از سوی دستگاه‌های خدمت‌رسان، نقض آشکار و بی‌شرمانه حقوق شهروندی است.

مسئله مهم دیگر، فاصله عمیق و مرگباری است که میان مدیران شهری و مردم پس از روزهای پرشور انتخابات ایجاد شده است.

روزهایی که نامزدهای شورای شهر برای جلب آرا و کسب کرسی‌های قدرت، کوچه به کوچه و محله به محله حضور می‌یافتند و از دسترس‌پذیری دائمی، خستگی‌ناپذیر و پاسخگویی شبانه‌روزی سخن می‌گفتند، گذشته است و امروز از آن شعارهای زیبا خبری نیست.

امروزه شهروندی که قصد پیگیری یک مطالبه ساده و قانونی را دارد، باید از هزار توی دیوان‌سالاری اداری، درهای بسته و موانع فرساینده عبور کند.

این دیوارِ ضخیمِ بی‌اعتمادی میان مردم و مدیران منتخب، بزرگ‌ترین آسیب را به سرمایه اجتماعی شهر وارد کرده است.

شهروندان فهیم بوکان به هیچ عنوان منکر تلاش‌های شبانه‌روزی و دلسوزانه‌ی کارگران زحمتکش شهرداری و پروژه‌های عمرانی انجام‌گرفته نیستند، اما ساخت چند پل محدود یا لکه‌گیری‌های مقطعی آسفالت، هرگز جایگزین برنامه‌ریزی کلان، مهندسی ترافیک و توسعه پایدار بوکان نخواهد شد.

افتتاح یک پروژه عمرانی، نقطه‌ی پایان مسئولیت مدیران نیست، بلکه دقیقاً نقطه‌ی آغاز نظارت مستمر بر کارآمدی و اثرگذاری آن است.

مدیریت شهری با انتشار گزارش‌های مکتوبِ فاقد پشتوانه، عکس‌های یادگاری با کلنگ پروژه‌ها و بنرهای پرهزینه‌ی افتتاحیه اداره نمی‌شود؛ مردم نیازمند شفافیت کامل مالی، پاسخگویی صریح، احترام واقعی و اقدام عملی و جهادی برای حل ریشه‌ای مشکلات شهر هستند.

انتهای پیام/