تنها ۲۷ روز

بوکان ‌هه‌وال؛ بوکان امروز بر لبه‌ی پرتگاه چالش های متعدد چندگانه ایستاده است؛ از شیرهای خشکیده‌ی آب شرب و خاموشی‌های مکرر و ادامه‌وار برق در فصول گرم سال تا فقر مطلق در سرانه‌ی شاخص‌های آموزشی، بهداشت فرسوده و جوانان بیکار.

در چنین وضعیتی، اگر شاخص‌های توسعه و پویایی را در منطقه رصد کنیم، جای خالی «وکیل مردم» به بدترین و تلخ‌ترین شکل ممکن به چشم می‌آید، سوال بنیادین و اساسی این است: نماینده‌ای که باید بازوی محرک توسعه‌ی منطقه و پل ارتباطی میان نیازهای مردم و بودجه‌ی کشور باشد، دقیقاً در کجای این پازل قرار دارد؟

آمارها و رصد تحرکات میدانی، حقیقتی تکان‌دهنده و نگران‌کننده را برملا می‌کنند: محمدقسیم عثمانی، نماینده‌ی مردم بوکان در مجلس شورای اسلامی، در طول دوران تصدی‌اش بر این صندلی، تنها ۲۷ روز در حوزه انتخابیه خود حضور داشته است! ۲۷روز برای مقابله با سیلی از مشکلات انباشته؟ این نه یک غفلت، که یک ضعف نمایندگی است.

شهرستان بوکان امروز با موزه‌ای از پروژه‌های نیمه‌کاره‌ی چنددهه‌ای، محاصره شده است.

در  بوکان با معضلاتی روبه‌رو هستیم که سال‌هاست استخوان‌های منطقه را می‌جوید؛ از محورهای مرگبار و استراتژیک ارتباطی مثل مسیر بوکان-میاندوآب و بوکان-سقز گرفته، تا کلاف سردرگم و ناتمامِ کنارگذر بوکان.

بیمارستان ۲۵۰ تخت‌خوابی که سال‌هاست وعده‌ی درمان را به مردم می‌دهد اما هنوز در انتظار بودجه و پیگیری است، سد شهریکند و ده‌ها پروژه‌ی زیرساختی دیگر که در خاک و غبارِ بی‌تفاوتی دفن شده‌اند.

در حالی که این پروژه‌ها برای تنفس، فشار سیاسی در پایتخت و حضور پررنگ در میدان را نیاز دارند، آقای نماینده گویا ترجیح داده از فضای پر از تنش و فشارِ حوزه انتخابیه فاصله بگیرد و در پایتخت، خبری از دردِ واقعی مردم بوکان نیست.

وضعیت اسفبار سکونتگاه‌های غیررسمی و بلاتکلیفی مطلق در شهرک‌های «دامداران» و «جوانان» نیز، نمونه‌ی بارز دیگری از این بی‌تفاوتی است.

ساکنان این مناطق، در برزخی میان روستا و شهر گرفتار شده‌اند؛ آن‌ها هنوز نمی‌دانند پس از سال‌ها انتظار، آیا حق برخورداری از خدمات شهری را دارند یا باید در حاشیه و در سایه‌ی فراموشی زندگی کنند، این سکونتگاه‌ها، نمادِ شکستِ مدیریتِ هماهنگ بین نمایندگی و دستگاه‌های اجرایی هستند.

این غیبت طولانی، یک تناقض ریشه‌دار را رقم زده است. از یک سو، با نمایندگی روبه‌رو هستیم که در بحرانی‌ترین دورانِ مسئولیت، فرسنگ‌ها دور از موکلان خود نشسته و در روزهای تعطیلی یا نیمه‌تعطیل مجلس، حضور فیزیکی‌اش در بوکان به صفر نزدیک می‌شود؛ و از سوی دیگر، هر زمان که کورسوی امیدی یا خبر توسعه‌ای از مسیرهای دیگر در شهر جوانه می‌زند، دستگاه رسانه‌ای او با سرعت و جلال وارد میدان می‌شود تا همه‌چیز را به نام خود مصادره کند! این رفتار، تنها یک شوی رسانه است؛ چرا که نماینده نباید تنها در زمانِ “عکس گرفتن” و “خبر ساختن” حضور داشته باشد، بلکه باید در زمان “حل مسئله” در میدان باشد.

امروز دیگر زمانِ تعارفات سیاسی و جملات کلیشه‌ای گذشته است، آقای عثمانی؛ بوکان نیازی به نماینده‌ی پاره‌وقت، دور از دسترس و مانیتورینگ از راه دور ندارد.

صندلی بهارستان برای حل معضلات بنیادین این خطه، نیاز به اراده، حضور مستمر در میان مردم و پاسخگویی در برابر بحران‌ها دارد؛ نه فقط برای مصادره‌ی دستاوردهای دیگران در اخبار، بلکه برای خودِ ایجادِ دستاورد.

مردم بوکان، حسابِ این ۲۷روز حضور را از کل روزهای مسئولیت شما جدا کرده‌اند و اکنون، پاسخگوییِ واقعی را مطالبه می‌کنند.

انتهای پیام/