بحران آب گرفتگی؛ مدیریت منفعل

«بوکان‌هه‌وال »؛ بارش‌های اخیر در بوکان، بار دیگر نقاب از چهره‌ی بی‌ثبات مدیریت شهری برداشت و واقعیت تلخ ناتوانی در مهار آبگرفتگی های شهری را به رخ کشید.

آنچه در خیابان‌های اصلی شهر، از امیرآباد و سیدقطب گرفته تا خیابان شهدا شاهد بودیم، تنها یک «آب‌گرفتگی ساده» نبود؛ بلکه زنگ خطری جدی برای شهری است که در برابر تغییرات اقلیمی، هیچ زرهی به تن ندارد.

در حالی که سازمان هواشناسی با هشدار درباره اثرات پدیده «ال‌نینو» و احتمال افزایش شدت بارش‌ها، جامعه را در وضعیت آماده‌باش قرار داده است، مدیریت شهری بوکان همچنان در تله‌ی «راهکارهای دم‌دستی» گرفتار مانده است، بله، شهرداری در برخی نقاط تلاش‌هایی برای ایجاد کانال‌های هدایت آب در معابر انجام داده است؛ اقدامات نیمه‌تمام و سطحی که اگرچه در لحظات بحرانی، کمی از شدت فاجعه کاسته‌اند، اما به هیچ وجه نمی‌توان آن‌ها را «پیروزی» نامید.

این کانال‌ها، بیشتر شبیه به «مسکن‌های موقت» برای دردهای مزمن هستند تا درمان قطعی.

مشکل اصلی در بوکان، نه کمبود بودجه، بلکه «کوته‌بینی در برنامه‌ریزی» است، ایجاد کانال‌های سطحی در خیابان‌های پرتردد مانند شهدا و امیرآباد، بدون اصلاح ساختار زیرزمینی و سیستم فاضلاب شهری، تنها جابه‌جایی مشکل از یک نقطه به نقطه دیگر است.

وقتی آب در معابر جمع می‌شود، نه تنها تردد شهروندان را مختل می‌کند، بلکه خسارات اقتصادی سنگینی به کسب‌وکارها و منازل مسکونی وارد می‌سازد؛ خسارتی که هزینه جبران آن در آینده، بسیار فراتر از هزینه پیشگیری در امروز خواهد بود.

ما با یک تقابل آشکار روبرو هستیم، از یک سو، طبیعت با پدیده‌هایی نظیر ال‌نینو که شدت و تمرکز بارش‌ها را تغییر می‌دهد، و از سوی دیگر، مدیریتی که هنوز با نگاهی سنتی و تک‌بعدی به مدیریت معابر می‌نگرد.

اگر شهرداری بوکان نتواند از نگاه «کانال‌سازی سطحی» به سمت «مهندسی زیرساخت‌های استاندارد» حرکت کند، هر بار که آسمان در این شهر می‌گرید، شهروندان با اضطرابِ غرق شدن در خیابان‌ها روبرو خواهند شد.

انتقاد ما تنها از عملکرد فعلی نیست، بلکه از «فقدان آینده‌نگری» است، مدیریت شهری نباید منتظر وقوع فاجعه باشد تا واکنش نشان دهد.

اقدامات مثبت در برخی نقاط، اگر با یک نقشه جامع و علمی همراه نباشد، تنها اتلاف وقت و هزینه است.

بوکان نیازمند مدیریت شهری است که با نگاه به پیش‌بینی‌های اقلیمی، برای «بحران‌های احتمالی» برنامه‌ریزی کند، نه اینکه پس از وقوع بحران، با توجیهات ملموس، سعی در پنهان کردن ناکارآمدی خود داشته باشد.

زمان برای اصلاح ساختار زیرساختی شهر رو به اتمام است، یا باید با بازنگری بنیادین در سیستم هدایت آب شهری همراه شویم، یا باید منتظر باشیم تا آب‌گرفتگی ناشی از تغییرات اقلیمی، شهر را به ویرانه‌ای از خسارت و ناامیدی تبدیل کنند.

انتهای خبر/