• تاریخ انتشار : سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵ - ۰:۰۱
  • کد خبر : 6577
  • چاپ خبر
یادداشت روز؛

وقتی شهر بزرگ می‌شود اما آباد نمی‌شود!

با گسترش محدوده شهری بوکان، شکاف میان نقشه‌های توسعه و واقعیت‌های تلخ زیرساختی، کیفیت زندگی شهروندان را به چالش کشیده است.

بوکان‌هه‌وال؛ در ادبیات مدرن شهرسازی، «گسترش محدوده شهری» یا همان توسعه مرزی، مرحله‌ای است که نشان‌دهنده رشد، پویایی و افزایش ظرفیت یک منطقه برای جذب جمعیت و سرمایه است.

اما در شهر بوکان، با بررسی وضعیت مناطق جدید، با یک پارادوکس تلخ و نگران‌کننده روبرو هستیم: ما در حال ساختن شهری بزرگتر و مجهزتر هستیم، یا صرفاً در حال بزرگ‌تر کردنِ محدوده اداری بر روی نقشه‌هایی می‌باشیم که از مدیریتِ واقعی و عملیاتیِ شهری فاصله گرفته‌اند؟

وقتی نگاهی به مناطقی همچون خیابان دانشگاه آزاد می‌اندازیم، با شکاف عمیقی میان «وضعیت قانونی» و «واقعیت میدانی» مواجه می‌شویم.

از یک سو، این مناطق با افتخار به عنوان بخشی از «محدوده شهری» تعریف شده‌اند و زمین‌های آن‌ها وارد چرخه فعالیت‌های ساختمانی و اقتصادی شده است؛ اما از سوی دیگر، کیفیت زندگی در این نقاط، حتی از ابتدایی‌ترین استانداردهای یک منطقه روستایی نیز پایین‌تر است.

حضور گسترده گل‌ولای، عدم وجود آسفالت، نبود سیستم‌های اصولی جمع‌آوری فاضلاب و تاریکی شب‌ها در این خیابان‌ها، تصویری را ترسیم می‌کند که با هرگونه ادعای «توسعه شهری» در تضاد مطلق است.

مشکل ریشه‌ای اینجاست که توسعه شهری نباید صرفاً به معنای تغییر مرزهای اداری، تغییر کاربری زمین‌ها و افزایش متراژ شهر باشد.

اگر گسترش محدوده، بدون همگام‌سازی دقیق با بودجه‌های زیرساختی و برنامه‌ریزی برای تامین خدمات (آب، برق، گاز و شبکه حمل‌ونقل) صورت گیرد، ما تنها با پدیده‌ای به نام «توسعه کاغذی» روبرو هستیم. در این وضعیت، شهر در نقشه‌ها و گزارش‌های مدیریتی بزرگتر و پیشرفته‌تر به نظر می‌رسد، اما در واقعیت، کیفیت زندگی شهروندان در همان نقاط اصلی، کوچک‌تر، دشوارتر و پرهزینه‌تر می‌شود.

علاوه بر چالش‌های فیزیکی، مسئله «شفافیت مدیریتی» نیز از ابعاد مهم این بحران است، وقتی محدوده شهر گسترش می‌یابد، ارزش زمین‌ها به شدت تغییر می‌کند و توافقات مربوط به ورود زمین‌ها به محدوده شهری، مستلزم نظارتی دقیق، شفاف و پاسخگو است.

شهروندان و صاحبان زمین حق دارند بدانند سهم حاصل از این تغییرات و افزایش ارزش زمین‌ها، چگونه به خزانه شهرداری بازمی‌گردد و چه میزان از آن مستقیماً صرف بهبود کیفیت زندگی در همان مناطق می‌شود؟

مقامات مسئول، از جمله اعضای شورای شهر، مدیریت شهرداری و نماینده شهرستان در مجلس، نباید اجازه دهند که «گسترش محدوده» صرفاً ابزاری برای پوشش دادن ناتوانی در مدیریتِ کیفیت تبدیل شود.

توسعه واقعی، نه با کشیدن خطوط جدید روی نقشه‌ها، بلکه با عبور از مسیرهای خاکی، روشن کردن کوچه‌های تاریک و ایجاد زیرساخت‌های پایدار معنا می‌یابد.

وظیفه اصلی مدیریت شهری، فراتر از صدور مجوزهای ساخت‌وساز یا تغییر کاربری است؛ وظیفه اصلی، تضمین حق شهروندی می‌باشد، اگر قرار است از مردم برای گسترش شهر سهم گرفته شود، باید در مقابل، حق آن‌ها در برخورداری از خدمات پایه شهری تضمین گردد.

شهرسازی یعنی مدیریتِ کیفیتِ زندگی، نه صرفاً مدیریتِ متراژ و مرزهای جغرافیایی!

با گسترش مرزهای اداری بوکان، شکاف میان نقشه‌های توسعه و واقعیت‌های تلخ زیرساختی، کیفیت زندگی شهروندان را به چالش کشیده است.

لینک کوتاه

برچسب ها

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

1 + 11 =