نهضت آسفالت بوکان در بن‌بستِ

به گزارش سرویس اجتماعی بوکان‌هه‌وال؛ شهری که در اواخر تابستان ۱۴۰۵ به جای آنکه شاهد تکمیل پروژه‌های عمرانی باشد، درگیرِ «سکونِ ناخواسته» شده است، بیش از دو ماه است که دستگاه‌های آسفالت‌تراش و فینیشرهای شهرداری بوکان، گویی به خواب زمستانی زودرس فرو رفته‌اند؛ این در حالی است که فصل طلایی عمران شهری با سرعت برق‌آسا در حال سپری شدن است و آسمان، خود را برای اولین بارش‌های پاییزی آماده می‌کند.

منطقه‌های حاشیه‌نشین و حتی برخی معابر مرکزی شهر، گلایه تنها واژه‌ای است که از زبان شهروندان شنیده می‌شود.

کمال احمدی، یکی از کسبه خیابان‌های اصلی که ماه‌هاست با چاله‌های عمیق روبروست، به خبرنگار ما می‌گوید: از ابتدای سال، تابلوهای هشدارِ عملیات عمرانی را دیدیم، خوشحال شدیم که بالاخره قرار است به وضعیت پیاده‌روها و آسفالت برسند، اما الان دو ماه است که این‌ها را به حال خود رها کرده‌اند.

وی ادامه داد: خاک‌برداری کردند و رفتند، نه آسفالتی در کار است، نه ماشینی کار می‌کند، فقط گرد و خاکِ ناشی از زیرسازی رهاشده، ریه‌های ما را پر کرده است.

این تنها روایت کمال نیست، فضای مجازی در بوکان، پر است از تصاویر گلایه شهروندانی که خودروهایشان در حفاری‌های نیمه‌کاره دچار آسیب شده است.

شهروندان بوکانی می‌پرسند: «چرا در شهرهای همجوار مانند مهاباد یا میاندوآب، پروژه‌های آسفالت تا آخرین روزهای فصل گرما با جدیت پیش می‌رود، اما در بوکان، ماشین‌آلات شهرداری در پارکینگ‌ها خاک می‌خورند؟» این پرسشی است که به جای دریافت پاسخ فنی، با «سکوتِ مدیریتی» مواجه شده است.

بابک امیر‌احمدی، شهردار بوکان، در ماه‌های گذشته بارها بر «عزم راسخ شهرداری برای نهضت آسفالت» تأکید کرده بود.

او در نشست‌های خبری و گزارش‌های عملکردی خود، توسعه زیرساخت‌های معابر را اولویت اصلی سال ۱۴۰۵ دانست و از «توزیع عادلانه قیر» و «نوسازی ناوگان فرسوده» سخن گفت.

امیر‌احمدی در آخرین اظهارات رسمی خود که در جلسات علنی شورا مطرح شد، به مشکلات تأمین مالی و نوسانات قیمت قیر اشاره کرده و معتقد است که «تأخیرها ناشی از فرآیندهای قانونی مناقصات و تأمین مصالح است، نه کم‌کاری اجرایی».

اما واقعیتِ میدانی، با ادبیاتِ مدیریتی شهردار فاصله عمیقی دارد، وقتی امیر‌احمدی از «مشکلات تأمین» سخن می‌گوید، پرسش اینجاست: «این مشکلات آیا برای سایر شهرهای استان وجود ندارد؟» اگر شهرهای همجوار با همین شرایط تورمی و نوسانات بازار قیر موفق به اجرای پروژه‌ها شده‌اند، پس مشکل در کجاست؟ آیا در «ضعف در انتخاب پیمانکار» است یا در «فقدان برنامه‌ریزی برای ذخیره‌سازی مصالح پیش از فصل عمران»؟

فصل عمران شهری در مناطق سردسیر، یک متغیر استراتژیک است، در بوکان، وقتی دمای هوا کاهش یابد، کیفیت آسفالت‌ریزی به شدت افت می‌کند.

کارشناسان عمران معتقدند آسفالتی که در دمای پایین ریخته شود، عمر مفید آن به کمتر از یک سال می‌رسد، اکنون دو ماه از فصلِ کارِ طلایی بوکان در «کمای اجرایی» سپری شده است، این یعنی دو ماهِ از دست رفته که دیگر با هیچ بودجه‌ای باز نمی‌گردد.

نکته نگران‌کننده دیگر، «سیاست اولویت‌بندی» است، آیا اولویت شهرداری، خیابان‌های اصلی می‌باشد که ویترین شهر محسوب می‌شوند یا کوچه‌های خاکی که در زمستان به گل‌ولای تبدیل شده و عملاً تردد را برای ساکنان غیرممکن می‌کنند؟

گزارش‌های میدانی نشان می‌دهد که در هر دو جبهه، پروژه‌ها به کندی پیش می‌روند، اگر بودجه وجود دارد، چرا پیمانکار پای کار نیست؟ و اگر بودجه نیست، چرا شهرداری و شورای شهر پیش از آغاز سال، برای «بحران مالی» برنامه‌ریزی نکرده بودند؟

مدیریت شهری بوکان باید بداند که صبر شهروندان، بی‌پایان نیست، گزارش عملکرد روی کاغذ، درد معابر خاکی را درمان نمی‌کند.

شورای شهر بوکان به‌عنوان نهاد ناظر، نباید به تماشاگر این انفعال تبدیل شود. اعضای شورا باید به‌طور شفاف اعلام کنند که در نظارت بر عملکرد شهردار و روند پیشرفت قراردادهای آسفالت، چه اقداماتی صورت داده‌اند؟

ما در آستانه فصل بارندگی هستیم، اگر طی روزهای آینده، شاهد فعالیت شبانه‌روزی برای تکمیل معابر نباشیم، شهرداری بوکان باید مسئولیت کامل «استهلاک زودهنگام» و «هزینه‌های اضافی تحمیلی به بیت‌المال» (به دلیل اجرای کار بی‌کیفیت در سرما) را بپذیرد.

مردم بوکان، دیگر به وعده‌های «نهضت آسفالت» بدون دیدنِ «فینیشرها در خیابان» اعتماد نمی‌کنند.

جناب شهردار؛ وقتِ توضیح دادن‌های کلی گذشته است. اکنون وقتِ «کارِ کارستان» یا «پذیرشِ شکست مدیریتی» است. آیا آسفالت بوکان هم مانند سایر پروژه‌های نیمه‌تمام، قرار است به تعطیلات طولانی سال آینده برود؟

انتها خبر/