مردم اسلام‌آباد بوکان تشنه آب مدیران در خواب

به گزارش سرویس اجتماعی بوکان‌هه‌وال؛ در حالی که تقویم میلادی و شمسی به سوی فصل پاییز حرکت می‌کند و انتظار می‌رفت با کاهش دمای هوا، فشار بر منابع آبی کاهش یابد، اما در مناطق اسلام‌آباد و شمال شهر بوکان، واقعیتِ تلخِ «بی‌آبی» همچنان با شدت تمام بر زندگی روزمره شهروندان سایه افکنده است.

در مناطقی که با کمبود فشار آب در ساعات مشخص روبرو هستند، حالا بحث بر سر «ساعت‌ها بی‌ابی ممتد» است؛ وضعیتی که نه تنها سلامت بهداشت را به مخاطره انداخته، بلکه آرامش اجتماعی را نیز در لرزه قرار داده است.

در بررسی میدانی از محله‌های اسلام‌آباد، مشخص است که بحران فراتر از یک نوسان فصلی ساده است، ساکنان این مناطق با الگوی تکراریِ قطع شدن جریان آب در ساعات پیک مصرف و حتی در ساعات شب، دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

این وضعیت باعث شده تا خانواده‌ها برای انجام ابتدایی‌ترین امور نظافتی و بهداشتی، با برنامه‌ریزی‌های پیچیده و گاهی درمانده روبرو شوند.

در این میان، شکاف میان وعده‌های مدیریت شهری و واقعیت‌های موجود در لوله‌های آب، بیش از هر زمان دیگری خودنمایی می‌کند.

رحیم ایوب زاده ، از ساکنان قدیمی محله اسلام‌آباد، در گفتگو با بوکان‌هه‌وال گفت:‌ ما دیگر نمی‌دانیم چه بگوییم، فصل پاییز نیز در حال رسیدن است، باران‌ها کم‌کم می‌بارند اما ما هنوز برای پر کردن یک تانکر کوچک آب یا حتی باز کردن شیر آب در ساعات مشخص، باید با استرس زندگی کنیم.

وی ادامه داد: انگار مدیریت شهر فراموش کرده است که شمال شهر بوکان هم بخشی از بدنه اصلی این شهر است.

وی با اشاره به وضعیت بهداشتی افزود: وقتی ساعت‌ها آب در لوله‌ها نیست، نه تنها برای آشپزی، بلکه برای حفظ سلامت کودکان و سالمندان هم دچار مشکل می‌شویم، این یک بحران سلامت است، نه فقط یک مشکل فنی.

در همین حال، وضعیت در مناطق شمالی شهر نیز مشابه است، از نظر فنی، فشار آب در این مناطق به شدت افت کرده و شبکه‌سازی‌های موجود، پاسخگوی نیاز روزافزون جمعیت است.

سارا کریمی، یکی دیگر از شهروندان منطقه کی بهداری با لحنی آمیخته به خشم می‌گوید: ما از وعده‌های مکرر خسته شده‌ایم.

وی عنوان کرد: هر بار که سوال می‌پرسیم، پاسخ‌هایی درباره پروژه‌های در حال اجرا و اصلاح شبکه می‌شنویم، اما نتیجه عملی در خانه ما دیده نمی‌شود، ما پروژه‌ها را در کاغذ نمی‌خواهیم، ما آب را در لوله‌ها می‌خواهیم.»

این در حالی است که وقتی از مسئولان مربوطه در مدیریت آب بوکان درباره علت تأخیر در رفع این معضل و وضعیت آخرین پروژه‌های آب‌رسانی سؤال می‌شود، پاسخ‌ها میان «کمبود بودجه»، «فرسودگی شبکه» و «تغییرات اقلیمی» در نوسان است.

آخرین اظهارات مقامات مسئول نشان می‌دهد که پروژه‌های توسعه شبکه انتقال آب و تقویت فشار در مناطق حاشیه‌ای و شمالی، در مراحل اجرا یا برنامه‌ریزی قرار دارند؛ اما این پروژه‌ها با سرعتی پیش می‌روند که به نظر می‌رسد با سرعت نیاز مردم همخوانی ندارد.

یکی از مسئولان محلی در پاسخ به پرسش‌های تکراری درباره زمان اتمام پروژه‌های بهبود فشار آب در اسلام‌آباد، مدعی شد که هدف اصلی، ایجاد یک شبکه پایدار است که با افزایش جمعیت منطقه‌ای همسو باشد.

او تأکید کرد: اصلاح لوله‌های فرسوده که باعث اتلاف فشار و آب می‌شوند، در اولویت قرار دارد، اما این فرآیند نیازمند زمان و تخصیص منابع مالی است.

با این حال، این پاسخ‌ها برای شهروندانی که هر روز با تانکرهای آب یا ذخیره‌سازی‌های دشوار دست‌وپنجه نرم می‌کنند، تنها یک «تألیف» فرار از مسئولیت به نظر می‌رسد.

تنش آبی در اسلام‌آباد و شمال بوکان، فراتر از یک مسئله فنی، به یک چالش اجتماعی تبدیل شده است، عدم قطعیت در زمان بازگشت آب، باعث شده تا الگوی مصرف و حتی سلامت روان شهروندان تحت تأثیر قرار گیرد.

در حالی که مدیریت شهری بر روی «پروژه‌های بلندمدت» تمرکز کرده، شهروندان در گروهه «بحران‌های کوتاه‌مدت» و روزمره گرفتار شده‌اند.

در جمع‌بندی این گزارش، مشخص است که شکاف میان «برنامه‌ریزی‌های مدیریتی» و «نیازهای زیستی شهروندان»، بیش از هر چیز به اصلاح سیاست‌های توزیع و مدیریت منابع در بوکان نیاز دارد.

اگر پروژه‌های وعده‌داده شده در مناطق اسلام‌آباد و شمال شهر، با سرعت و دقت بیشتری به مرحله بهره‌برداری نرسند، این تنش آبی می‌تواند سبب نارضایتی از مدیریت شهری شود.

مردم بوکان، و به‌ویژه ساکنان این مناطق، اکنون نه به دنبال وعده، بلکه به دنبال خروج از این وضعیت استرس‌زا و بازگشت حق اولیه خود، یعنی آب، هستند.

انتهای خبر/