این جاده چند قربانی دیگر می‌خواهد؟

یادداشت؛ پروژه آزادراه بوکان- سقز بعنوان بخشی از کریدور میاندوآب- کرمانشاه ، در بخشی از آن که مربوط به حوزه شهرستان بوکان می باشد، در آستانه بهره برداری بوده اما ٢٠کیلومتری که مربوط به سقز است، سرعت آن بسیار کُند بوده و با وضعیت کنونی امیدی به بهره‌برداری از آن حتی در چند سال آتی نیز نیست.

شب گذشته بار دیگر خبر تلخ مرگ سه انسان در محور بوکان ـ سقز منتشر شد؛ سه خانواده عزادار شدند و یک مصدوم نیز با جراحات شدید راهی بیمارستان شد.

در میان جان‌باختگان این حادثه، نام یک زن و شوهر مهابادی نیز به چشم می‌خورد؛ انسان‌هایی که مانند قربانیان پیشین این محور، شاید آخرین سفرشان را از همین جاده آغاز کردند، اما هرگز به مقصد نرسیدند.

اما مسئله فقط یک تصادف نیست؛ مسئله جاده‌ای است که سال‌هاست اخبار حوادث مرگبار آن تکرار می‌شود و تکمیل طرح چهارخطه‌کردن آن نیز سال‌ها به طول انجامیده است.

گزارش‌های منتشرشده درباره این مسیر، بارها از تلفات و مصدومان متعدد و ضرورت تکمیل و ایمن‌سازی آن سخن گفته‌اند؛ با این حال، همچنان باید شاهد خبرهای تلخ از این محور باشیم.

مردم یک سؤال روشن دارند: برای پایان این وضعیت، چه اقدام عملی و مشخصی در حال انجام است؟ دیگر وعده‌ها و خبرهای مقطعی کافی نیست. مردم حق دارند بدانند پروژه در چه مرحله‌ای قرار دارد، چه میزان اعتبار برای آن اختصاص یافته، مهم‌ترین موانع تکمیل چیست و چه برنامه و زمان‌بندی مشخصی برای به سرانجام رسیدن آن وجود دارد.

هر روز تأخیر در ایمن‌سازی این جاده، فقط تأخیر در اجرای یک پروژه عمرانی نیست؛ پای جان انسان‌ها در میان است. امشب خانواده‌هایی در مهاباد و منطقه، داغدار عزیزانشان هستند. فردا ممکن است خانواده دیگری عزادار باشد.

این جاده پیش از آنکه یک پروژه عمرانی باشد، مسئله جان مردم است. انتظار افکار عمومی از مسئولان مربوطه کردستان، دستگاه‌های اجرایی، متولیان حوزه راه و نماینده مردم پیگیری جدی، پاسخگویی شفاف و ارائه گزارشی روشن از وضعیت این پروژه است.

مردم دیگر فقط وعده نمی‌خواهند؛ اقدام، زمان‌بندی مشخص و نتیجه ملموس می‌خواهند. نباید عادی شود که هر بار خبر یک تصادف مرگبار در این محور منتشر شود، چند خانواده داغدار شوند و پس از مدتی، همه‌چیز به فراموشی سپرده شود.

این جاده چند قربانی دیگر می‌خواهد تا ایمن‌سازی و تکمیل آن به یک اولویت واقعی و فوری تبدیل شود؟

این بحران، فراتر از یک نقص فنی در آسفالت یا کندی در عملیات عمرانی، در واقع به یک «بحرانِ اعتماد» میان مردم و نهادهای اجرایی تبدیل شده است.

هر بار که حادثه‌ای مرگبار در این محور رخ می‌دهد، شکافِ میان «وعده‌های رسمی» و «واقعیتِ جاده» عمیق‌تر می‌شود، مردم دیگر نمی‌توانند میانِ گزارش‌های خوش‌بینانه از پیشرفت پروژه‌ها و واقعیتِ خونینِ این مسیر، تمایزی قائل شوند.

وقتی پروژه‌ای که قرار است «امنیت» ایجاد کند، خود به منشأ «ناامنی» تبدیل می‌شود، یعنی فرآیندِ نظارتی و پاسخگویی به شدت آسیب دیده است.

باید توجه داشت که این وضعیت، تنها یک معضلِ لجستیکی برای تردد میان دو شهر نیست؛ بلکه شاخصی از سلامتِ مدیریتِ زیرساخت‌های منطقه است، تا زمانی که «زمان‌بندیِ دقیق» و «تخصیص بودجه‌های قطعی» جایگزینِ «برنامه‌های مقطعی و غیرقابل‌اتکا» نشود، هر حادثه‌ای در این جاده، صرفاً یک ردیفِ جدید در آمارِ تلفات خواهد بود که با بیانیه‌های تسلیتِ رسمی، پنهان می‌شود.

ما با یک زنجیره از بی‌برنامه‌ای روبرو هستیم که هزینه آن را، نه سیاست‌گذاران، بلکه شهروندان با خونِ خود می‌پردازند.

انتهای خبر/