آقای عثمانی! بوکان پاسخ می‌خواهد

نمایندگی مجلس، نه یک موقعیت تشریفاتی برای حضور در قاب دوربین‌های خبری، که یک تعهد سنگین برای پیگیری مطالبات بر زمین مانده مردمی است که در بزنگاه‌های سخت، به اعتماد دوباره‌شان چنگ زده‌اند. امروز، نگاهی منتقدانه به عملکرد دکتر محمد قسیم عثمانی، نماینده مردم بوکان، نشان می‌دهد که فاصله میان «شعارهای انتخاباتی» تا «واقعیت‌های موجود»، به بحرانی‌ترین نقطه خود رسیده است.

پرسش اصلی اینجاست: آقای دکتر، مردم بوکان سال‌هاست در شهر و روستا با تنش آبی دست‌وپنج نرم می‌کنند؛ این بحران زیر پوست شهر جریان دارد و زندگی را برای شهروندان دشوار کرده است. شما در این سال‌ها دقیقاً چه گام عملی برای رفع این تشنگی مفرط برداشته‌اید؟ آیا گزارش عملکردی مبتنی بر واقعیت برای شفاف‌سازی دارید، یا همچنان باید به وعده‌های تکراری دل خوش کنیم؟

فراتر از آب، پرونده بیمارستان ۲۵۰ تخت‌خوابی بوکان همچون زخمی کهنه بر پیکره سلامت شهر خودنمایی می‌کند. این پروژه تا کجا پیش رفته است؟ نقش نظارتی و پیگیرانه شما در تسریع این روند چیست؟ آیا مردم بوکان باید تا ابد شاهد فرسایشی شدن پروژه‌های حیاتی خود باشند؟ واقعیت تلخ این است که حضور پررنگ شما در مراسم افتتاحیه پروژه‌هایی که سهمی در تحقق آن‌ها نداشته‌اید، در تضاد آشکار با غیبت معنادارتان در میدان عمل برای حل مشکلات زیرساختی است. آیا از شاخص‌های توسعه بوکان که در قعر جداول قرار دارند، بی‌خبرید؟

اعتماد مردم در آخرین دوره انتخابات، بیش از آنکه یک چک سفید امضا باشد، یک هشدار بود؛ هشداری که حکایت از کاهش سرمایه اجتماعی شما داشت. با این حال، کارنامه عملکردی‌تان در دوره جدید، همچنان خالی از نتایج ملموس است. برگزاری تنها یک نشست خبری در این مدت، نشان‌دهنده فاصله عمیق شما با بدنه جامعه و رسانه‌هاست. نمایندگی مجلس، فرصتی برای پاسخگویی است، نه گریختن از پرسش‌های صریح افکار عمومی.

آقای عثمانی، طی این دوره چند روز را در حوزه انتخابیه خود برای لمس واقعیِ دردهای مردم سپری کرده‌اید؟ لیست مدیران کل و وزرایی که برای حل چالش‌های حیاتی بوکان—از بیکاری مفرط و کمبود فضای آموزشی گرفته تا وضعیت بغرنج راه‌ها، نابسامانی صنعت پایین‌دستی کشاورزی و دامداری، و سنگ‌اندازی‌ها در مسیر وام ازدواج جوانان—به این شهرستان کشانده‌اید، چقدر است؟

سیاستِ «حضورِ کمرنگ در میدان و پررنگ در حاشیه»، دیگر خریدار ندارد. مجلس اگر در حال حاضر تعطیل است، بهترین فرصت برای حضور میدانی در بوکان است؛ نه برای بریدن ربان افتتاحیه، بلکه برای آوردن مدیران ارشد استانی و وزارتی به دلِ مشکلات. وقت آن رسیده که از فضای کلی‌گویی و وعده‌درمانی خارج شوید. مردم بوکان از شما گزارش عملکردِ مبتنی بر «تغییرات عینی» می‌خواهند. آیا صندلی نمایندگی برای شما ابزاری برای حل معضلات مردم است یا تریبونی برای سخنوری؟

آقای عثمانی، فرصت‌ها به سرعت در حال گذرند و مردم، دقیق‌ترین قاضی عملکردها هستند. اگر مسیر فعلی—که چیزی جز انفعال و دور ماندن از بطن جامعه نیست—ادامه یابد، دیگر مجالی برای توجیه باقی نخواهد ماند. بوکان نیازمند یک «کنشگر واقعی» است، نه یک «سیاست‌مدارِ نظاره‌گر». این گوی و این میدان؛ اکنون زمان اثبات است، نه زمان توجیه.

انتهای یادداشت/